Een nulurencontract dat tijdelijk bedoeld was om snel te kunnen starten, kan grote fiscale gevolgen hebben. Dit blijkt maar weer eens uit een recente uitspraak van de rechtbank Noord-Holland. In deze zaak oordeelt de rechtbank dat een werknemer geen recht heeft op de 30%-regeling, omdat bij aanvang van het dienstverband geen vast loon was afgesproken. Ook al volgde er later een vast contract, dan nog verandert dat niets aan het fiscale startmoment. Werkgevers die denken dat zij op deze manier flexibel kunnen schakelen, komen daarmee mogelijk bedrogen uit.

De werknemer in deze zaak wisselde van werkgever en startte via een nulurencontract, met uitzicht op een vast dienstverband. Enkele weken later werd dit ook omgezet in een arbeidsovereenkomst met vast salaris. Toch oordeelt de rechtbank dat het toetsingsmoment voor de 30%-regeling bij de start van het eerste contract ligt. Op dat moment ontbrak een gegarandeerd vast loon, waardoor niet werd voldaan aan de looneis voor toepassing van de regeling.

De werknemer voerde aan dat het nulurencontract slechts een tijdelijke constructie was en dat beide contracten als één geheel moesten worden gezien. De rechtbank volgt die zienswijze niet. Doorslaggevend is dat op het moment van instroom geen sprake was van een vast overeengekomen beloning die voldoet aan de wettelijke norm. Latere wijzigingen kunnen dat gebrek niet repareren. Oók niet als de bedoeling van beide partijen vanaf het begin anders was.

Tip
Controleer bij internationale werknemers altijd of het eerste contract direct voldoet aan de voorwaarden voor de 30%-regeling. Door een tijdelijk of flexibel contract aan te gaan, kan achteraf mogelijk geen aanspraak gemaakt worden op deze regeling. Dat geldt ook voor de situatie waarin later alsnog een vast salaris wordt afgesproken.