Een werknemer verzoekt zijn werkgever om zijn arbeidsduur terug te brengen van 40 uur naar 36 uur per week. Deze uren zou hij dan willen verdelen over 4 werkdagen van 9 uur, met donderdag als vaste vrije dag. De werkgever stemt in met de urenvermindering, maar weigert het verzoek van de werknemer om werkdagen van 9 uur toe te staan. Wel heeft de werkgever een aantal alternatieven aangeboden. Ook stelt de werkgever dat hiermee niet kan worden ingestemd vanwege roosterproblemen, onderbezetting en precedentwerking. De rechtbank stelt de werkgever in het gelijk, omdat deze zijn belangen voldoende heeft onderbouwd, en het belang van de werknemer niet zwaarder weegt.

Een werknemer heeft een recht op aanpassing van zijn arbeidsduur (Wet flexibel werken). In beginsel moeten werkgevers ook instemmen met de wensen van werknemers ten aanzien van de spreiding van uren. Is het belang van de werkgever zodanig zwaarwegend dat het belang van de werknemer ervoor moet wijken? Dan mag de werkgever de door de werknemer gewenste spreiding weigeren.