Eerder melden wij dat de onbelaste reiskostenvergoeding in 2026 omhooggaat naar € 0,25 per kilometer. Hierover is echter nog geen definitief besluit genomen. Voordat je de verhoging kunt toepassen, is er namelijk nog een formeel goedkeurend besluit nodig van de staatssecretaris. Dit kan wel met terugwerkende kracht tot 1 januari 2026. Totdat hierover volledige duidelijkheid bestaat, blijft de huidige fiscale vrijstelling van € 0,23 per kilometer het uitgangspunt. Een wetswijziging volgt op een later moment. In de praktijk zorgt de aangekondigde verhoging al voor de nodige vragen bij werkgevers en salarisadministrateurs.

Sommige werkgevers overwegen om werknemers alvast een extra vergoeding van € 0,02 per kilometer toe te kennen in afwachting van definitieve besluitvorming. Dat brengt echter fiscale risico’s met zich mee. Wanneer een werkgever vooruitlopend op een definitieve regeling alvast € 0,25 per kilometer vergoedt, ontstaat het risico dat de extra € 0,02 per kilometer fiscaal niet onder de gerichte vrijstelling valt. Om gebruik te kunnen maken van de gerichte vrijstelling, moet de vergoeding immers eerst correct zijn aangewezen als eindheffingsloon. Besluit de werkgever bijvoorbeeld om deze € 0,02 belast te vergoeden, dan is de vergoeding niet aangewezen als eindheffingsloon en blijft deze belast.

 Hoe omgaan met hogere vergoeding?
Wil een werkgever toch alvast een hogere vergoeding toekennen? Adviseer dan om de extra vergoeding van € 0,02 per kilometer aan te wijzen als eindheffingsloon en ten laste van de vrije ruimte te brengen. Besef wel dat – indien de verhoging van de gerichte vrijstelling uiteindelijk toch niet doorgaat – dus effectief een gedeelte van de vrije ruimte is aangewend voor de extra reiskostenvergoeding. Dit kan leiden tot een overschrijding van de vrije ruimte. Hierdoor zal de werkgever dan 80% eindheffing moet betalen over het bedrag waarmee de vrije ruimte wordt overschreden.

Tip
Controleer tijdig hoe jouw klanten de reiskostenvergoedingen hebben ingericht. Kijk daarbij niet alleen naar de fiscale vrijstelling, maar ook naar arbeidscontracten en eventuele cao-afspraken. Voorkom dat je achteraf moet corrigeren doordat beleid en uitvoering niet op elkaar aansluiten.